Alp d' Huez, 40.3 km, 1 uur 47 min, 22.5 km/u

Met 7 man vertrokken om de alp te beklimmen. Michael, Erik, Angelo Obrie, Guido, Alex, Erik Cardon en ik. Mijn schoonvader was al op zichzelf vertrokken om de alp op te rijden. Eerst wat ingereden richting Allemont en daarna terug gekeerd richting de Alp. Tot aan bocht 16 is het altijd steil maar toch netjes onder omslagpunt gereden. Daarna kom je wat beter in je ritme maar het stijgings percentage blijft toch behoorlijk. De ouders van de Obrietjes stonden als eerst langs de kant om iedereen aan te moedigen. Je danst naar boven hoorde ik moeder Obrie roepen, het voelde alleen niet echt aan als dansen moet ik zeggen. Mijn aanhang stond in bocht 7, in de verte zag ik ze staan en toevallig zag ik mijn schoonvader ook rijden die al eerder was begonnen aan de alp. Toen ik mijn aanhang voorbij was fietste ik mijn schoonvader voorbij die op zijn beurt ook weer iemand voorbij ging. Ik heb overal lekker licht gereden nooit gedacht dat ik de alp toch nog een beetje op souplesse naar boven zou kunnen rijden. Compact is wat dat betreft een enorm voordeel. Nadeel is wel dat je de neiging hebt om zo licht mogelijk te gaan schakelen dus heb ik regelmatig wat bijgeschakeld op de wat beter lopende stukken.

Het blijft afzien dat klimmen het was wederom dik 30 graden in de zon maar het was op zich nog goed te doen deze keer. Op de hele klim was ik nog door niemand ingehaald enkel fietsers voorbij gereden maar in bocht 3 hoorde en voelde ik iemand aansluiten. Een blik achterom " Deja Vu" het was Angelo Obrie. Hij rijdt echt zeer sterk op het moment dat had ik maandag op de Ornon ook al ondervonden. Samen op de foto in bocht 2 en samen naar de top gereden. De laatste 300 steile meters nog een versnelling van Angelo ik zette ook even aan maar veel extra power had ik niet dus maar terug in het zadel gaan zitten. Toch een meter of tien aan mijn broek op de finishlijn. Allebei 58 minuten, onder het magische uur is altijd goed op de alp. Daarna op de anderen gewacht die één voor één binnenkwamen. Michael was de volgende en hij was echt verassend snel in 1 uur en 2 minuten echt klasse. Erik Cardon was de volgende die al hoofdschuddend bovenkwam in 1 uur 9. Het eerste wat hij tegen me zei: Ik rij de Marmotte niet !! ik heb hem een schouderklopje gegeven en duidelijk gemaakt dat dit niet het moment is om zulke uitspraken te doen. Eerst tot bezinning komen Erik je moest eens weten wat er onderweg allemaal door mijn hoofd spookt. Klimmen is gewoon sterven elke keer weer en toch als het hoofd en hart weer tot rust keren dan is daar toch de euforie. Al snel was daar gelukkig weer de glimlach bij Erik.

Mijn schoonvader was boven in een knappe 1 uur 18, de andere Erik rond de 1 uur 20. Guido kwam zoals altijd als de vrolijkste van ons allemaal binnen zijn dag kon niet meer kapot want hij was een stuk sneller dan vorig jaar en oogde nog superfris. Guido geniet zichtbaar het meest van iedereen op de fiets dan zijn wij allemaal maar een stel mopperkonten. Het mooiste moment was de aankomst van Alex die een staande ovatie kreeg van ons en de omstanders. Wederom een kippenvel moment 1 uur 32 op de alp echt ongekend knap. Iedereen was binnen. Wat gedronken op het terras en uiteraard een groepsfoto laten maken en daarna de afdaling ingedoken. Blijft een rotafdaling “burning rubber” en veel te druk met auto`s en vrachtverkeer. Het was een zeer mooie en geslaagde dag vandaag !!! Nu rusten tot aan de marmotte en hopen dat ik zaterdag net wat beter aan de start sta dan de afgelopen drie dagen.

La Berarde, 64.6 km, 2 uur 25 min, 26.7 km/u

Vandaag stond La berarde op het programma een klim van ruim 21 km met 1000 hoogtemeters. Omstreeks 11:00 vertrokken met Erik, Guido en Alex. Gisteren ging het echt bizar slecht dus had me voorgenomen om een stuk rustiger te beginnen aan het klimwerk. Het stuk naar Plan du Lac was zwaar met 11% stijging gedurende 3 kilometer en intussen was het ook weer al zeer warm geworden. Hartslag vandaag wel goed onder controle kunnen houden en het klimmen ging gelukkig een stuk beter dan gisteren maar ik ben nog niet tevreden over het klimtempo op de steilere stukken. Op deze manier ga ik de marmotte niet onder de 8 uur rijden deze gedachte galmt een tijdje door mijn hoofd.

Naar Saint-Christope-en-Oisan was het ook nog een zeer pittig stuk klimmen. De omgeving was werkelijk schitterend echt een fantastische klim om te rijden en ik heb er echt van kunnen genieten dus de negatieve gedachten werden gelukkig snel verdrongen. Op heel de klim alleen maar fietsers voorbij gereden dus dat geeft toch wel wat vertrouwen. De laatste kilometers waren alles behalve lastig, lichte stijging en toch de mond open van verbazing door alles om me heen. Hier doe ik het voor dit is toch echt met stip het mooiste wat er is. Eenmaal boven fiets ik een terras voorbij maar ik zie de weg nog wat doorlopen dus fiets ik gestaag verder. Bewonderende blikken vanaf het terras betreft mijn fiets Wauw Cervélo !! hoor ik als ik voorbij fiets. Na een paar honderd meter houdt de weg echt op en gaat over in een smal kronkelend berg/wandelpad. Dit is zowat het einde van de wereld althans zo lijkt het. Terug gekeerd naar het terras en een cola en een mars genuttigd in een heerlijk zonnetje.

Ik ben benieuwd hoe het de andere mannen zal vergaan vooral Alex. Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij heel deze klim zal oprijden, ik had onderweg zelfs al willen bellen om door te geven dat het wel een behoorlijk heftige klim is. Na een kwartier kwam Erik boven die het ook rustig aan had gedaan en bevestigde dat er flink wat zware stukken overwonnen moesten worden maar dat het werkelijk een prachtige klim was. Er kwamen nog twee wat oudere heren bij ons aan tafel zitten en daar hebben we gezellig wat mee gepraat over fietsen natuurlijk en over de marmotte. Voor één van de mannen was het al zijn zevende marmotte de andere was al 67 en kwam vorig jaar 3 minuten te kort voor goud. Nu ging hij zeker goud halen vertelde hij. Vanaf 67 jaar betekent uitrijden automatisch goud. Meer dan terecht natuurlijk de tijd voor goud voor iemand van 66 is veel te scherp gesteld. Het duurde wel even maar in de verte zag ik Guido en Alex aan komen fietsen. Erik en ik kregen echt letterlijk een kippenvel moment. Ongekend dat Alex zo`n lange zware klim kan oprijden. Chapeau !! de beide wat oudere heren vonden het ook een prestatie van formaat.

Uiteraard nog wat nagepraat en wat gedronken en dan de afdaling ingedoken. Het eerste stuk voorzichtig want er lagen vrij veel losse stenen en grind op de weg. Nog even een stukje achter Alex gereden die ook nog eens perfect op zijn fiets zit en zijn stuurmanskunsten zijn echt ongekend. Ook in de afdaling alleen maar fietsers voorbij gereden dus met afdalen zit het wel goed. Af en toe moest er ook weer wat geklommen worden en dat voelde goed aan, de benen zijn overigens gewoon goed. Ook na gisteren voel ik de benen amper. De laatste paar kilometer vlak vol in de wind en flink doorgereden rond de 40 per uur en even langs de camping van de Obrietjes gereden waar Angelo met een ijszak op zijn knie zat. Gisteren na de Ornon heeft hij helaas last van zijn knie gekregen. Hopelijk gaat het snel over en kan hij morgen weer van de partij zijn als we de Alp d’ Huez gaan beklimmen.

Col d' Ornon, 47.9 km, 1 uur 51 min, 26 km/u

Vandaag om 13:00 vertrokken voor de eerste klim van de week met zes man in totaal Erik, Johan, Guido, Alex, Angelo en ik. Eerst naar Allemont gefietst en de stuwdam opgeklommen. Erik gaf er gelijk een lap op dus in de achtervolging om de benen wat op spanning te brengen. Daarna richting de Ornon gereden. Dik 30 graden dus bloedheet op de Ornon. Was er vrij vlot aan begonnen dus was direct weggereden bij de rest maar mijn hartslag was echt sky-high. Steeds hartslagwaardes van 190 slagen per minuut dus over omslagpunt. Tempo maar wat temperen dan maar ook dit veranderde niets aan de hartslag. Bleef steeds hangen op 190, stond zowat op ontploffen door de hitte terwijl ik er normaal zeer goed tegen kan. Heeft uiteraard allemaal met gewenning te maken maar een lekker gevoel was het niet. Er stond op sommige stukken ook een stevige wind maar dat was op zich wel lekker. Nog voor het dorpje Ornon zelf kwam Angelo Obrie aansluiten hij reed duidelijk een stuk makkelijker terwijl ik het lastig had met mijn ademhaling. Hij kon gewoon nog praten terwijl ik amper een woord kon uitbrengen. De benen waren overigens prima die heb ik zelfs amper gevoeld. We kwamen Angelo`s vader (Johan Obrie) die al wat eerder aan de klim was begonnen onderweg ook nog tegen. Wij reden verder ik was maar in Angelo`s wiel gaan hangen die het tempo nog wat lichtjes opschroefde en dat was net wat te hard voor mij vandaag. Even verder kon ik weer aansluiten omdat hij het tempo weer wat liet zakken en samen zijn we met een flinke tempo versnelling naar het bordje Col d’ ornon gereden in exact 40 minuten. Pfffff mijn hart bonkte bijna uit mijn shirt en ik moest echt even tot me zelf komen. Moeizame start dus in de alpen maar dat was vorig jaar niet anders. Erik was de volgende die bovenkwam gevolgd door Johan Obrie, Johan (mijn schoonvader) en Guido en Alex. Alex heeft zijn eerste alpen col overwonnen wat echt bijzonder knap is. Samen een cola gedronken en daarna de afdaling ingedoken. Dat ging gelukkig wel lekker, veel vertrouwen en echt kicken aan 75 per uur !! alleen jammer dat we vast kwamen te zitten achter een auto. Alex ging ook als een speer (70 km/u) naar beneden echt een natuurtalent dat is duidelijk. Was erg gezellig vandaag met zijn allen !!

Klimmersbenen, 45.2 km, 1 uur 17 min, 35 km/u

Een laatste test vandaag voor zowel de Cervélo als voor mij. Fiets perfect in orde nieuw setje conti`s geven duidelijk meer grip en nieuwe blokjes remmen zeer krachtig. Ik fietste in de polder vandaag maar dan wel met "klimmersbenen" het ging wel heel erg makkelijk en dit was zelfs de snelste training van dit seizoen. Voornamelijk D2 gereden en laatste kwartier D3 zone opgezocht en ook dit ging zonder enige moeite. Gevoel dat ik dit tempo uren achter elkaar kon rijden. Alleen dinsdag met de club gereden voor de rest niet gefietst en nu dus een super gevoel als resultaat. Yes !! zal het dan toch gaan lukken om te pieken tijdens de Marmotte. Geeft in ieder geval veel vertrouwen om met dit gevoel af te reizen naar de alpen. Ik was er al klaar voor maar nu dus meer dan ooit. Ik hoop dat ik dit gevoel nog een week kan vasthouden en wie weet wordt het nog wel beter, de tijd zal het leren. Verder wens ik iedereen die deze uitdaging ook weer aangaat erg veel succes toe. Ik zal proberen om de lezers van mijn blog via twitter op de hoogte te houden van mijn avonturen en resultaten in de alpen.

Planning Marmotte week 2010

Jawel ..... het begint te kriebelen en zo hoort het ook natuurlijk. De marmotte is niet voor niets mijn hoofddoel waar alle trainingen op zijn of waren gebaseerd. De trainingen hier zitten er in principe op. Zoals ik al eerder heb vermeld is alles voorspoedig verlopen zonder echte tegenslagen. Ik heb anders getraind dan in 2009 en dat was ook wel nodig na een zware periode van overtraining. Veel meer rust ingebouwd en specifieker getraind op het klimwerk. Of dit de juiste manier is valt nog te bezien natuurlijk maar tot nu toe ziet alles er een stuk beter uit dan vorig seizoen. Doel is onder de 8 uur dus ik moet minimaal een dikke 9 minuten winst pakken ten op zichte van mijn tijd vorig jaar. Winst is vooral te halen op de galibier en de afdaling van de lautaret. De galibier verliep echt dramatisch slecht en daarbij ook nog eens knie problemen. Stuk richting de alp ook veel tijd verloren door kniepijn. Op de alp zelf moet er nog een minuut of vijf af kunnen maar daar gaan we maar niet van uit want dat is gevoelsmatig meer kruipen dan klimmen naar boven. Vorig jaar in 1:46 van de start naar top glandon dat is op zich prima. 3 uur 57 na telegraph in Valloire is ook goed. 5:33 top galibier is te langzaam. Uiterste tijd voet Alp d' huez na 6 uur en 40 minuten. Elke minuut eerder is mooi meegenomen. Nog 10 nachten te gaan voor D-Day. Mijn startnummer is overigens nummer 582. Ready for take-off ......

Zondag - Vertrek naar en aankomst in Bourg d' Oisans

Maandag - beklimming Col d' Ornon (klik)

Dinsdag - beklimming La Berarde

Woensdag - beklimming Alp d' Huez

Donderdag - rustdag en startbewijs ophalen boven op de Alp d' Huez

Vrijdag - Rustdag

Zaterdag - La marmotte

Clubritje, 50.7 km, 1 uur 30 min, 33.7 km/u

Mooi weer vandaag en net op tijd klaar met eten dus kon ik weer eens met de club mee. Mooi groepje met een man of twaalf a dertien. Samen met jan Gowy gereden en lekker wat gebabbeld. Tempo was erg rustig af en toe wat opgeschrikt door een harde brul van een clubgenoot voor gevaarlijke situaties maar veel was er niet aan de hand. Op de mooie brede asfaltweg richting Assenede plaatste Jurgen een flinke versnelling/sprint met daarnaast zijn talentvolle neefje die gecoached wordt door Jurgen. Wijnand ging in de achtervolging maar kwam zo te zien net iets te kort om in het wiel te kruipen van de twee. De mannen lieten zich afzakken hun training zat erop Wijnand reed flink door. De groep reed rustig door, na de kasseien in Assenede was het weer aan Jan en mij op de kop. Tempo wat opgeschroefd en in de verte zagen we Wijnand rijden.

Laatste 7 kilometer dus even wielrennertje gespeeld. Jan deed een stevig stukje kopwerk op de vrijstraat ik zat comfortabel in zijn wiel. Zelf niet gesprint (Jan ook niet) naar het bordje Sas van Gent geen risico`s meer voor de marmotte. Patrick (in mijn ogen het grootste talent van de club) kwam wel voorbij aan de linkerkant van de weg en haalde Wijnand als eerste bij. Tempo bleef lekker hoog dus uiteindelijk bleef er maar een selectief groepje over Patrick, Jan Gowy, Peter J, Wijnand, ikzelf en ongeloofelijk maar waar "RONNIE GRAS" 76 jaar !! die Ronnie komt van een andere planeet dat kan niet anders. Volgende keer sturen we hem naar de dopingcontrole !! Als er een WK voor 70 plussers georganiseerd zou worden dan wint Ronnie met twee vingers in de neus. Op zich niet zo moeilijk natuurlijk want meer dan de helft zal met een rollator aan de start verschijnen (haha) diep respect dat iemand dit nog kan op deze leeftijd wij allen zouden hier direct voor tekenen. Jan gaf er nog een snokje aan langs de fabrieken, Patrick erachter en ik kon ook aansluiten de rest liet een gat vallen.

Toch wel eens leuk in een groepje koersen (al was het maar erg kort) maar niets mooier dan eenzaam en alleen tegen een berg oprijden wat mij betreft. Nog 10 dagen te gaan ... eenzaam en alleen zal het niet zijn tijdens la Marmotte maar bergen in overvloed. Glandon, Telegraph, Galibier en Alp d' Huez als toetje ik heb er in ieder geval zin in. Laat maar komen die alpen !!

Rondjes in D1, 63.2 km, 2 uur 5 min, 30.2 km/u

Flink uitgeslapen vanmorgen en wakker gemaakt door de kinderen die weer hun uiterste best hadden gedaan om er iets moois van te maken voor vaderdag. Voelde me vandaag best ok dus na de enorme off day van gisteren vol goede moed op de fiets gestapt voor een rustig ritje in D1. Vijf rondjes gereden op mijn vaste rondje in de polder. Weer erg veel wind en de eerste twee rondjes gingen nog wat moeizaam maar daarna ging het gewoon weer lekker. pfff, gelukkig maar er zijn op het moment vrij veel mensen ziek om me heen waaronder mijn vrouw die vorige week erg zwaar verkouden was en gisteren nog koorts had. Was even bang dat het overgeslagen was op mij. Verder overigens niet verkouden of wat dan ook was alleen erg moe gisteren. Het ging steeds lekkerder draaien en wat in gedachten verzonken moest ik plots vol in de remmen omdat er een fel rode mini cooper uit een blinde bocht in de polder kwam scheuren. Dat ging maar net goed ! zo zie je maar altijd geconcentreerd blijven op de fiets voor je het weet lig je op of onder een auto.

Na twee uur fietsen buig ik af naar huis deze keer gelukkig wel met een goed gevoel. De benen voelde weer krachtig aan en de hartslag was goed onder controle te houden tegen de harde wind. Blijft toch een vreemd fenomeen zo`n off day. Nu maar super compenseren richting de marmotte. Komende week heb ik zeer weinig tijd om te trainen. Enkel de conditie wat onderhouden meer zit er niet in. Mijn ouders en mijn schoonouders zijn op vakantie dus geen oppas voor de kinderen deze week. Mijn schoonouders zijn vandaag aangekomen op de camping aan de voet van de Alp d' Huez. De eerste berichten brrrrr, het is er koud met amper 13 graden. Laten we hopen dat hier snel verandering in komt.

Off-Day, 41.4 km, 1 uur 18 min, 31.6 km/u

Vandaag stond er een intensieve training op het programma van 100 km. Omstreeks 10 uur vanmorgen vertrokken gelijk schuin tegen een harde noordenwind kracht 4 a 5. Het lag zeker niet aan de harde wind ik draaide gewoon enorm vierkant vandaag. Het ging echt voor geen meter dus al snel had ik besloten om mijn rondje kust vroegtijdig af te breken. Kwam onderweg richting Watervliet nog 4 man van de club tegen. In Watervliet linksaf richting Kaprijke hier windje mee en zelfs dat ging moeizaam. Via Bassevelde en Assenede met een flinke zijwind terug naar huis gereden. Erg verstandig !! vorig jaar had ik het rondje van 100 km zeker afgemaakt nu weet ik gelukkig dat dit totaal geen nut heeft als het niet loopt. Beter nu een off day dan tijdens de marmotte (over exact 2 weken) met zo`n gevoel rij je het marmotte rondje niet eens uit dus snel vergeten deze training.

De weegschaal gaf vanmorgen 60.5 kilo aan, vetpercentage 7.1 % maar betrouwbaar is deze meting niet. Na huidplooimeting in het ziekenhuis weet ik dat ik er 4% bij op moet tellen. Vetpercentage ligt nu dus rond de 11% wat nog altijd 7% lager is dan in maart 2009 (SMA) ook 4 kilo lichter dus sta nu in ieder geval een stuk scherper dan vorig jaar. Straks lekker voetbal kijken hopelijk heeft het Nederlands elftal geen off-day vandaag !! Alleen als ik me goed voel ga ik morgen een rustig rondje rijden anders maar weer een rustdag.